Kanic ∷ 001
ผมแตะหลังใบหูของเธอเบาๆ ห้ามมือไม่ให้กดท้ายทอยอีกฝ่ายไว้เมื่อถูกดูดดุนรุนแรง
แต่ไม่สามารถหยุดไม่ให้ตัวเองขยับเอวตามจังหวะการลากลิ้นของอีกฝ่ายได้
“Hero…” เจ้าของชื่อเหลือบตามขึ้นมอง
เมื่อผมเรียก
มือและปากยังคงทำงานของมันอย่างต่อเนื่อง
“ถ้ายังต่อมากกว่านี้ จะต้องเริ่มทำตั้งแต่ต้นใหม่นะ” ผมบอกยิ้มๆ
แตะมือเรียวที่เกาะกุมแก่นกายตัวเองเบาๆ
ฮิโรโกะยังมองผมไม่วางตา ขณะที่ผมพยายามนึกคำพูดที่เข้าใจง่ายกว่า
“คานิซ” เสียงเรียกไม่เบานักจากอีกฟากของประตูดึงความสนใจจากเราทั้งคู่
“โอเคยัง นายต้องถ่ายต่อแล้วนะ”
นี่ไม่ใช่คำถามที่คาดหวังคำตอบอื่น
ฟลัฟเฟอร์สาวที่มองผมอยู่เมื่อครู่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเรียบร้อยแล้ว
… ผมปล่อยมือจากท่อนแขนของเธอ
…
..
.
.
.
นักแสดงหญิงที่เข้าฉากด้วยกันวันนี้กับผมและเบนมีผมสีแดงสว่าง…
ผมจำได้จากบทสนทนาก่อนเริ่มถ่ายทำว่านี่เป็นการแสดงครั้งแรกของเธอ แต่รอยยิ้มพึงใจตอนที่เธอควบขย่มอยู่บนตัวผมไม่ได้บอกเรื่องเดียวกัน
นี่คือคนที่รู้จักหาความสุขให้ตัวเอง
ผมไล่สายตาจากต้นขาขาวแบบชาวยุโรปตัดกับถุงน่องสีดำ
มองเอวบางส่ายไหวตามจังหวะการโยกตัว ลมหายใจหอบถี่ดังปะปนกับเสียงครางกระเส่า แม้จะก้มลงมาหา แต่ดวงตาหรี่ปรือยากจะบอกว่าหล่อนกำลังมองมาที่ผม
นั่นไม่ใช่เรื่องผิด
ว่ากันตามตรงแล้วมันกลับเป็นข้อดีด้วยซ้ำ
ผมชอบทุกการกระทำของเธอ … และยิ่งชอบสัมผัสที่ได้รับจากช่องทางอุ่นร้อนเมื่อแทนภาพเจ้าของปลายลิ้นสีสดที่ตวัดเลียส่วนที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ของเบน
ด้วยภาพของหญิงสาวที่ผม’ร่วมงาน’ด้วยเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
.
.
.
.
ผมนั่งเอนๆ
แทบจะแผ่หลาอยู่บนโซฟาที่กำลังจะได้เข้าฉากในวันพรุ่งนี้
เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวพาดอยู่บนราวแขวนเสื้อใกล้ๆ
แต่ถ้าจะให้ต้องไปหยิบมาเองตอนนี้ล่ะก็ ผมไม่เอาด้วยคน ต่างจากเตียงหลังใหญ่ที่อยู่หน้ากล้องบริเวณนี้เย็นสบาย
ผมคิดจะนั่งตากแอร์ให้เหงื่อแห้งเท่านั้น
แต่อากาศเย็นสบายกำลังทำให้ผมพับความตั้งใจแรกทิ้งไป
“คุณดูแปลกตานะ”
ผมหันไปทิศเดียวกับเสียงที่ได้ยิน
ฮิโรโกะนั่งลงบนที่พักแขนของโซฟาตัวเดียวกัน สายตาของเธอไม่ปิดบังความสงสัยใครรู้
“ฉันว่าวันนี้นายดูดีกว่าปกตินิดหน่อย” ก่อนที่ผมจะตอบอะไร เทจจินละสายตาจากแถวเสื้อผ้าตรงหน้ามาออกความเห็น ผมเคยได้ยินนักแสดงหญิงหลายคนกลับมาบ่นอุบอิบกันทีหลัง เมื่อได้รับคำชมแบบนี้โดยสายตาคนชมพุ่งความสนใจไปที่ต้นขา แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเทจจินก็ยังเป็นขวัญใจใครหลายคน
“นายไม่ได้กำลังชมหน้าฉัน?”
“แต่ก็กำลังชมนายนะคานิซ” อีกฝ่ายตอบกลับอย่างอารมณ์ดี พลางโยนผ้าขนหนูลงมาที่หน้าตักผม
“สาวๆ มองอยู่”
ผมเถียงไม่ออกด้วยนึกภาษาญี่ปุ่นที่ดีพอจะตอบโต้เขาไม่ได้ แถมที่จริงแล้วส่วนนึงก็พอใจ’คำชม’อยู่ลึกๆ
สไตล์ลิสต์หนุ่มยักคิ้วตอบคำขอบคุณแบบไม่มีเสียงของผมก่อนหันกลับไปคุยกับทีมงานคนอื่นต่อ เช่นเดียวกับที่ผมหันไปสานต่อบทสนทนากับฮิโระ
“แปลกแบบไหนหรือ?” ผมยกมือลูบหน้าตัวเอง ไล่หาส่วนที่ดูแปลกตามที่อีกฝ่ายพูดถึง
“หนวด?”
“น่าจะใช่นะคะ”
“น่าจะ?”
“ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนน่ะค่ะ” เธอหัวเราะเบาๆ
ผมมักจะโกนหนวดเรียบร้อยเสมอในวันที่มีคิวถ่ายทำของตัวเอง ผมอาจไม่ได้ทำงานกับฮิโรโกะบ่อยนัก แต่ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบทำงานร่วมกับเธอ
“ชอบแบบปกติมากกว่าหรือ?”
ปกติ …
ปกติวันที่ต้องทำงาน …
“เฮ้ย..!”
ผมไม่ได้อยู่รอฟังคำตอบ … แต่บางทีอาจได้ฟังในคราวหน้าที่พบกัน
.
.
.
.
ตึกที่ตั้งของ Ehgo มีทั้งหมดสี่ชั้น แต่ละชั้นเชื่อมด้วยบันไดทั้งจากด้านนอกและในตัวอาคาร
ปกติแล้ว การถ่ายภาพนิ่ง ออดิชั่นนักแสดง ออฟฟิศ …
ซึ่งว่าไปแล้วเหมือนห้องนั่งเล่นรวมใหญ่ๆ มากกว่า จะอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ชั้นสองฝั่งซ้ายเป็นตัวสำนักงานจริงๆ
และห้องทำงานของประธาน ฝั่งขวาของชั้นสอง ไปจนถึงชั้นสามทั้งหมดเป็นสำนักงาน และส่วนจัดแสดงผลงานของมิสเตอร์เฮลเฟอร์
ซีเนียร์ ผู้ก่อตั้ง Ehgo นานๆ ครั้งผมจะแวะขึ้นไปดูส่วนแกลลอรี่นั้นบ้างเหมือนกัน
ชั้นใต้ดินที่ผมจากมาเป็นสตูดิโอสำหรับการถ่ายทำที่ไม่สามารถหาสถานที่ที่เหมาะสมได้
เต็มไปด้วยอุปกรณ์ประกอบฉากมากมายและเพิ่มจำนวนขึ้นทุกวัน
….บางอย่างในนั้นก็น่าสนุกดี
“ไม่ใช่ทุกที่ที่เราไปเช่าสถานที่จะแขวน sex swing ได้นี่
คานิซ”
โดมินิค เฮลเฟอร์ตอบคำถามทั้งที่ยังก้มหน้าง่วนอยู่กับเอกสาร ….ต่อมาผมเห็นเจ้าของที่ว่านั่นถูกใช้งานหลายครั้ง รวมไปถึงเคยใช้ของอย่างอื่นใช้ควบคู่กันได้หลายอย่าง
หลายครั้งเช่นกันที่เราออกไปถ่ายทำนอกสถานที่ ผมมักเผลอมองสำรวจเพดานห้องนั้นๆ ไปโดยไม่รู้ตัว
“เราได้นัดเวลากันเอาไว้หรือเปล่า คุณออเก็น” น้ำเสียงเจ้าของห้องทำงานเย็นพอกับอากาศที่โซฟาตัวเมื่อครู่
“….เกรงว่าจะนัดกันไว้ครับ”
“ตอนไหนหรือ พอจำได้ไหม?”
ทำไมคนที่นี่ชอบถามคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบตรงๆ
แบบนี้ก็ไม่อาจทราบได้
ผมข้ามเรื่องเวลานัดจริงๆ ไปพูดคำที่เหมาะสมที่สุดสำหรับสถานการณ์นี้แทน
“ผมขอโทษ คือ…..”
โดมินิค เฮลเฟอร์เหมือนทั้งประธานบริษัท และพี่ชาย อย่างใดอย่างหนึ่ง
หรือทั้งสองอย่างพร้อมกัน ในเวลาที่เขาต้องการจะเป็น
แต่สิ่งเดียวที่ทั้งพี่ชายและประธานเหมือนกัน คือ ไม่ชอบคนผิดนัดมากที่สุด
ผมอาจจะไม่ใช่คนที่เด็กที่สุดในบริษัท ไม่ได้ทำพลาดบ่อยที่สุด แต่เมื่ออยู่ตรงหน้าโดมินิคที่กำลังอารมณ์ไม่ดีแล้วผมรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่เกรดเจ็ดอย่างช่วยไม่ได้
“ฉันบอกนายช้าไปเองว่าคานิซต้องไปแทนโจวันนี้ อย่าไปโมโหกับเขาเลยน่า นิค”
ผมยังไม่ต้องตัดสินใจนั่งคุกเข่าแบบชาวญี่ปุ่นเพื่อตั้งหน้าตั้งตาขมาท่านประธาน ผู้กำกับใหญ่ของ Ehgo ซึ่งอาจจะนั่งอยู่ในห้องนี้อยู่แล้ว
แต่ผมไม่ทันสังเกตเป็นคนออกปากไกล่เกลี่ยเรื่องนี้เอง
อีกฝ่ายพ่นลมหายใจระบายอารมณ์หงุดหงิด ไหวไหล่น้อยๆ แล้วยอมปล่อยผมไปโดยไม่ตำหนิอะไรเพิ่ม
'ลุงหมี’ ที่หลายคนมักเรียกกัน ยื่นมือมารับซองเอกสารที่เป็นความตั้งใจดั้งเดิมในการมาบริษัทวันนี้ พร้อมกดไหล่ให้ผมนั่งลงที่โซฟาหนังสีเข้ม ส่วนเขาหันไปส่งซองสีน้ำตาลให้กับชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
ผลการตรวจสุขภาพของนักแสดงที่นี่ต้องส่งถึงบริษัททุกสองเดือน ผมเข้าใจว่ามันต้องผ่านตาประธานทุกครั้งด้วย
แม้จะไม่มีการบอกอย่างเป็นทางการ “โจ”
คนที่ผมทำงานแทนวันนี้เป็นหนึ่งในคนที่มีปัญหาสุขภาพระยะสั้น ซึ่งเราแทบทุกคนเคยมีกันทั้งนั้น
ชายวัยกลางคนหันกลับมานั่งประจันหน้ากับผม เมื่ออยู่ใกล้ๆ
ผู้กำกับคนนี้ไม่ว่าใครก็ดูตัวเล็กลงไปถนัดตา
“เอาล่ะ คานิซ เข้าเรื่องเลยดีกว่า" เบอร์นาโดถูมือทั้งสองของเขาเข้าด้วยกัน ถามต่อสั้นๆ "นายคิดยังไงกับฟิสต์ ฟัค?”
นอกจากคิดว่ามันออกเสียงได้มันส์ปากดีแล้วผมยังไม่มีความเห็นอื่น
==============
ป.ล.
ขอขอบคุณไนล์คุณแม่ฮิโรโกะที่เช็คให้ ล..ลืมให้พี่เพอร์ดูเทจจิน เพราะงั้นถ้ามีอะไรแกบอกนุ้งเหมนะคะ orz ขอบคุณมาหลิงที่ช่วยดูลุงหมีให้เช่นกัน มีลูกชายยู่วยี่วด้วยแต่หมีถามแล้วนี่เนอะ ตกลงว่าทรีซัม โอเคเนอะ?
โดมินิคดูเด็กไปเลยเวลามีเรื่องหงุดหงิดแบบนี้ จริงๆ แล้วคงไม่ใช่คนคูลเท่าไหร่ ออกจะไฮเปอร์หรือเปล่า ก็ยังไม่แน่ใจค่ะ ส่วนคานิซ หมีว่าเขาเป็นผู้ชาย ..... นั่นแหละค่ะ
อะไรเนี่ย หมีลงฟิคเป็นคนที่สองเหรอ เป็นไปได้ไง!! มาลงกันเยอะๆ เถอะน้าาาา
โดมินิคดูเด็กไปเลยเวลามีเรื่องหงุดหงิดแบบนี้ จริงๆ แล้วคงไม่ใช่คนคูลเท่าไหร่ ออกจะไฮเปอร์หรือเปล่า ก็ยังไม่แน่ใจค่ะ ส่วนคานิซ หมีว่าเขาเป็นผู้ชาย ..... นั่นแหละค่ะ
อะไรเนี่ย หมีลงฟิคเป็นคนที่สองเหรอ เป็นไปได้ไง!! มาลงกันเยอะๆ เถอะน้าาาา
[E.P.I.C]Kanic ∷ 001